Google+ Followers

۱۳۹۵/۱۰/۱۰

تمام.

کلماتِ این وبلاگ همه برای تو بود. گفت‌هایِ من بود با تو. گاهی از چیزهای دیگر هم نوشتم. اما همه بهانه بود. هنوز دلتنگِ توام. هنوز لبخندت فراموش‌ام نشده. هنوز شیطنت‌هایت را یاد دارم. اما در و دیوار اینجا -- که نمی‌دانی چقدر دوستش می‌داشتم -- را غبار گرفته. رنگِ مرگ بر در و دیوارش لخته بسته. کلمات‌ام خشک و بی‌روح شده‌اند. کلمات‌ام مانده‌اند، خسته، بی‌رمق. یعنی آنکه عمرِ این وبلاگ عاقبت سر آمده. عمر این گفت‌هایِ بی‌گو.