Google+ Followers

۱۳۹۰/۸/۳

آگاهی به مثابۀ بازنمایی

معمولا در متون فلسفه ذهن آنجایی که از بازنمایی ذهنی سخن می‌گویند، مثلا در بحث از نظریه‌های بازنمایی، سعی می‌کنند که تمایز میان محتوای حالات ذهنی و خود حالات ذهنی را در نوشتن به نحوی نشان دهند. در زبان انگلیسی معمولا بازنمایی ذهنی را تماما با حروف بزرگ می‌نویسند. مثلا RABBIT نه به خرگوش که به حالت ذهنی‌ای اشاره می‌کنند که محتوای آن rabbit است. در واقع اولی فقط یک حالت ذهنی است اما دومی می‌تواند یک خرگوش واقعی باشد. در متون فارسی برای تمایز این دو می‌توان بازنمایی ذهنیِ خرگوش را به صورت خرگوش نشان داد، چنانکه حسین شیخ رضایی در ترجمه‌اش از کتاب فلسفۀ ذهن چنین کرده است. در «آگاهی به مثابۀ بازنمایی» (کتاب ماه فلسفه۴۹، مهر۱۳۹۰) از همین قرارداد پیروی کرده‌ام اما در نسخۀ چاپ شده نشانی از خطوط زیر حروف نیست. در انتهای نوشته از دکتر لاله قدک‌پور بابت راهنمایی‌هایش تشکر کرده بودم که آن را هم نمی‌بینم. البته این‌ها را اضافه کنید به بقیۀ ایرادهایی که از کم سوادی نویسنده است. (زمانی که این متن را می‌نوشتم تنها چند ماهی بود که مطالعه در زمینه آگاهی را آغاز کرده بودم!)

افزوده: فرصتی یافتم که نسخه چاپ شده نوشته‌ام را بخوانم. به پاراگراف دو صفحه دوم که می‌رسم حس می‌کنم که انگار اتفاق هولناکی افتاده است، از استدلال لوین نوشته‌ام بی‌آنکه ارتباطی با پاراگراف پیشین داشته باشد. هر چه را که خواسته‌اند حذف کرده‌اند  بی‌آنکه ارتباط بخشهای مختلف نوشته را حفظ کرده باشند.